«Արցախի անկախություն ասվածը թշնամիների կողմից մեզ պարտադրված սուտ օրակարգ է»

Մինչ այսօր ոչ մի հայտնի քաղաքական ուժ, ոչ մի հայտնի քաղաքական, պետական գործիչ չի ասել, որ Արցախի հարցի լուծման ՀՀՇ-ի որդեգրած ճանապարհը, որն էր միավորումը Արցախի անկախությամբ փոխարինելը, և որին 1991-ին իրենք բոլորը լուռ համաձայնել են, սխալ է եղել:

Չեն ասում, որ սխալվել են, երբ կարծել են և հավատացել, որ աշխարհը դա ավելի շուտ կընդունի: Այն դեպքում, որ աշխարհի գլխավոր սկզբունքն է. «Բաժանիր, որ տիրես»: Իսկ բաժանելու, պառակտելու գլխավոր միջոցը պատերազմն է և ահաբեկչությունը, որն անվերջ հրահրում կամ կազմակերպում են: Ի դեպ, վերջերս անդրադարձա այն փաստին, որ, երբ ԼՂԻՄ-ը Հայաստանին միավորվեց, 1989-ի դեկտեմբերի 1-ի Գերագույն Խորհրդի որոշմամբ, այդ ժամանակ դեռ Խորհրդային Միությունն էր, և, բնականաբար, կար նրա ղեկավարության համաձայնությունը այդ պահին:

Իսկ Անկախ Հայաստանը, փաստորեն, հակառակն արեց՝ 1991-ի դեկտեմբերին անկախացրեց ԼՂԻՄ-ը իրենից: Մինչ այդ էլ սեպտեմբերի 21-ին թույլ չէր տվել, որ Արցախի հայությունը մասնակցի Հայաստանի անկախության հանրաքվեին: Իբր աշխարհի համար Արցախի անկախությունն ավելի ընդունելի է: Տեսանք, թե որքան ընդունելի է: Երբ ասում եմ, որ պետք է նշվեն այն սխալները, որոնք հանգեցրին այս ողբերգությանը, նպատակը դրանք շտկելն է: Սխալն ինքնին ստի դրսևորում է: Արցախի անկախություն ասվածը սուտ օրակարգ է` թշնամիների կողմից մեզ պարտադրված: Հայաստանի հանրապետության առաջին իրավական փաստաթուղթը Անկախության հռչակագիրն է, որտեղ նշված է Արցախի Հայաստանին միավորված լինելու փաստը՝ 1989-ի փաստաթղթերի հիման վրա: Սահմանադրությունը, բնականաբար, հիմնված է Անկախության hռչակագրի վրա, այլապես այն անօրինական է: Հիմա ասեք, խնդրում եմ. մենք պետությու՞ն ենք, թե՞ սուտը ստի վրա կառուցած ինքնախաբեության պատ, որն արդեն փլվել է, բայց խոստովանող չկա: Մեր ապրելու սկզբունքը մեկը պետք է լինի. ինչ անում ենք, ինչ չենք անում, անում ենք միասին:

Անկախանում ենք, անկախանում ենք միասին, միավորվում ենք որևէ դաշինքի՝ միավորվում ենք միասին: Դա ընտրության հարց չպետք է լինի, քննարկման հարց առավել ևս չպետք է լինի: Դա ի վերուստ որոշված է:

Կարինե Հակոբյան

Մեկնաբանություններ